Lezende vrouw

Was een tijd geleden getuige van een niet-alledaagse manier van lezen.
In haar rechterhand hield de lezende vrouw het boek en in haar linkerhand een penseel. Daarmee wreef ze over de bladzijde die ze las. Niet af en toe, maar constant, als gaf ze de maat aan bij het lezen. Het was zo’n penseeltje dat je als kind gebruikt om met waterverf te schilderen, niet te dun, niet te dik. De vrouw gebruikte het niet als denkbeeldig potlood, om bepaalde woorden of zinnen te onderstrepen. Ze borstelde over de hele bladzijde die ze aan lezen was, soms een eindje van links naar rechts, soms de hele bladzijde van boven naar onder, heel vaak maakte ze kringetjes. De bewegingen waren nerveus, het penseel viel geen ogenblik stil. Alsof het enkel lezen voor de lezeres niet voldoende was. Of alsof ze de letters niet vertrouwde en die constant in nieuwe clusters samen wou voegen.
De vrouw was waarschijnlijk in de veertig, verzorgd, slank, met kort donker haar. Ze zag er niet echt nerveus uit, maar haar linkerhand was misschien een betere barometer van haar gemoed.
Het intrigeerde me wel: was het gewoon een tic nerveux? Hoelang deed ze dat al?
En ik dacht aan het penseel dat ze altijd in de omgeving van haar boek moest hebben. Kon ze lezen zonder dat penseel? Had ze mensen in vertrouwen genomen over haar bizarre gewoonte? Had ze enkel deze tic, of was het er één uit een hele rij?
Zou ze erover willen spreken als ik er tegen haar over zou beginnen? Ik ben er tegen haar niet over begonnen, en uiteindelijk speelt dat ook geen rol.
Ik houd ervan te kijken naar lezende mensen. Deze vrouw had de meest unieke manier van lezen die ik ooit zag. Alsof ze -misschien was dat het- terwijl ze las het geschrevene meteen ook geschilderd wilde zien. Het was prachtig.

Advertenties